چشمانش می سوخت. زمان زیادی بود که در تاریکی مطلق به سر می برد. مدام درونش تهی و پر می شد. توان هیچ کاری را نداشت. بعد با سرعتی فراتر از تمام سرعت های دنیای مادی به بیرون پرتاب شد. هشیاریش برگشت. جرئت باز کردن چشم هایش را نداشت. عمیقا احساس می کرد که پلک هایش با ماده ای چسبناک به هم چسبیده اند. تصمیم گرفت نفس عمیقی بکشد و با تمام توانش پلک هایش را از هم بکند. نفس عمیقش به آهی خفیف تبدیل شد و تمام توانش به لرزشی که بدنش را فرا گرفت. به حال زار خودش تاسف خورد. اولین چیزی که به ذهنش خطور کرد پیدا کردن زمان و مکان بود. به آرامی انگشت هایش را تکان داد تا بلکه به چیز آشنایی بخورند. نرمی تشک تخت نوید اتاقش را می داد. اتاقی که اکثر شب های این هشت فصل کتاب را در آن گذرانده بود. ته دلش قرص شد. حالا باید زمان را پیدا می کرد. گوش هایش را تیز کرد. همه جا ساکت بود. با وجود سکوت بی نهایت و تاریکی وحشتناکی که از پشت پلک هایش نیز به درونش نفوذ می کرد نتیجه گرفت که باید نیمه شب باشد. ذهنش تهی بود واین فکر ها از طرفی آرامش می کرد و از طرفی دلش را می لرزاند. اولین چیزی که یادش آمد دعوای آخرش با نویسنده بود. یا بهتر است بگوییم اولین چیزی که یادش آمد خنده های موذیانه ی نویسنده در آخرین دیدارش بود. تمام تنش شروع به لرزیدن کرد. لرزش شدیدی که حتی باعث شد قفل دهانش بشکند و دندان هایش روی هم ساییده شوند. پس آخر کار خودش را کرد! زهر خودش را ریخت! یک پایان اسفناک برایش نوشته بود. چه بسا این آخرین لحظات زندگی و صحنه ی مرگش بود. گر گرفت. همان روزی که او را با این طبیعت یاغی و شر و شورش بلند کرد و گذاشت اول یک داستان عاشقانه و رمانتیک می دانست آخر و عاقبت خوشی در انتظارش نیست. چه قدر گفت این کار را نکند! چه قدر گفت به درد این حرف ها نمی خورد! چه قدر گفت مرد این داستان ها نیست و تمام عمرش را در داستان های جنجالی گذرانده است! اما به گوش آقا  نرفت که نرفت. سه فصل اول را به توصیف بر و بازو و هیکل و تیپ و قیافه اش گذراند. آن فصل ها را خوب به یاد داشت. آن روز ها آنقدر از دور بازو و سینه ی ستبرش نوشته بود، خودش را توی آینه نگاه نمی کرد. اولین دعوایشان هم سر همین بود. دوست نداشت آنقدر توصیفش را کند. اما این حرف ها به گوشش نمی رفت. می گفت من نویسنده ام نه تو. بعد هم در آمد گفت باید عاشق شوی. چه عاشق شدنی. دو فصل هم به عاشق کردنش گذشت. دو فصلی که گند زد به هر چی عشق و عاشقی ست. باز هم سکوت کرده بود. بعد فصل ششم زل زده بود به چشم هایش و گفته بود باید با هم دعوا کنید. داستان یک نواخت شده است. اولین دعوایشان خیلی حقایق را برایش روشن کرد. این را فهمید که با وجود این که خیل تصنعی و مزخرف عاشق شده بود اما عمیقا معشوقه اش را دوست داشت. آخر فصل هفتم که آشتی کردند دوباره پیش نویسنده رفت. حرف های دلش را با او در میان گذاشت. گفت که چقدر خاطر طرفش را می خواهد. گفت که دلش می خواهد دختری از او داشته باشد. حتی اسمش را هم انتخاب کرده است. تمام مدت نویسنده زل زده بود به چشم هایش و از این که آن آدم یاغی قدیم عاشقی سینه چاک شده است حیران بود. آخرش هم موذیانه خندید و گفت ببینم چه کار می توانم برایت بکنم.... نفس عمیق دیگری کشید. دوباره دعوای آخرشان یادش آمد. یک شب اواسط فصل هشتم بود که به خانه بر می گشت. نویسنده در همین اتاق منتظرش بود. نشسته بود لبه ی تخت و دست هایش را تکیه گاه سرش قرار داده بود. وقتی دیدش تنها گفت :"این طوری نمی شود ادامه داد وقتی فصل های قبل را می خوانم اقم می گیرد... یا تو باید بمیری یا او! باید خط مشی داستان عوض شود." چقدر جر و بحث کرد، داد زد، تهدید کرد، اما بی فایده بود. دل مردن معشوقه اش را نداشت گفت: "من را حذف کن!"  آن شب را با هزار بدبختی به صبح رسانده بود که تلفنش زنگ زد. دلش ریخت. نویسنده بود. با همان لحن خشک گفت: " این جوری نمی شود. تو قهرمان منی. اگر بکشمت سه فصل اول را تباه می کنم. باید ضربه بخوری. یک خیانت!....." خیانت خیانت خیانت.... احساس کرد مغزش یک گوله آتش می شود. حتی فکر کردن به این که در فصل های دیگر معشوقه اش مال کس دیگری می شود خونش را به جوش می آورد. دهانش را باز کرد و هر چه دم دستش بود نثار جد و آباد نویسنده کرد. او هم بی کار نماند. بلند بلند خندید و با همان لحن خشک گفت: " همه چیز تو دست من است! دم در آوردی! حسابت را می رسم... می بینی!......" هنوز بوق ممتد تلفن در گوشش می زد. جریان همین بود. برای تلافی پاکش کرده بود. مرگ. در همین افکار غرق شده بود که تاریکی بیرون تبدیل به روشنایی شد. روشنایی که امید به همراه داشت. با تمام قوا پلک هایش را باز کرد. معشوقه اش را دید که لبه ی تخت نشسته بود و به رویش لبخند می زد.
- عزیز من همش خواب بود. خواب!
سر در نمی آورد.
- تو نمردی. یعنی نکشدت. من کشتمش. همون شب که تو تا صبح به این فکر می کردی که چطوری بکشیش اومد پیش من می خواست نفر دوم باشه. می گفت باید مال من بشی. هر چی التماسش کردم که تو رو دوست دارم. به گوشش نمی رفت. می گفت داستان اینطوری خسته کننده است. هیجان می خواد. گفتم خیانت هیجان نیست. می گفت هست.... منم کشتمش با همون خود نویس چند میلیونیش که به جونش بسته بود. نوک تیزش و زدم تو شاهرگش. همه جا سیاه شد. سیاه.
باورش نمی شد.
- بعد از اون همه گفتن خودکشی کرده. داستانم نصفه کاره موند تا اینکه خواهر زاده اش تصمیم گرفت تمومش کنه. رفتم پیشش جریان و براش گفتم. دختر خوبیه. گفت همه چی و بسپر به من. الانم فصل بیست و چهاریم. دخترمون بزرگ شده. امشبم قرار تو یه تصادف رانندگی با مرد رویاهاش آشنا شه....
اولین کلماتی که از حنجره اش خارج شد این بود : چرا من.....
- نمی دونم. یعنی نه من می دونم نه نویسنده جدید. تو از همون شب تا الان هر شب این کابوس و می بینی. این تاریکی مطلق و. بعدشم یه فراموشی کوتاه مدت میاد سراغت و وقتی من برات جریان و تعریف می کنم و از روی این تخت لعنتی بلند می شی دوباره همی چی یادت میاد. ما فکر می کنیم که این نفرین اون باشه. و چرا به جای من دامن تو رو گرفته نمی دونیم هر چند که نویسنده جدید می گه شاید دلیلش این باشه که اون هم عاشق من شده بوده و تو حکم یه رقیب سخت و براش داشتی! چه می دونم. حالا پاشو که امشب کلی ماجرا داریم. بعدم چهار فصل بیشتر از با هم بودنمون نمونده عشق من!

پ ن 1: خانه شما را در اسرع وقت می تکانیم!

پ ن 2: آب حوض هم می کشیم!

پ ن 3: پیرزن هم خفه می کنیم!

پ ن 4: قربان آدم های با مرام و معرفت این حوالی هم می رویم!